پوشیدن کفش احتمالاً باعث شده پاهای ما ظریفتر از پاهای نئاندرتالها شود
یک مطالعه جدید با مقایسه استخوان پاشنه نئاندرتالها و انسانهای مدرن نشان میدهد که پوشیدن کفش و کاهش تحرک عوامل اصلی تغییر شکل پاها بوده است.
پای انسانهای امروزی نسبت به نئاندرتالها ظریفتر است و یک مطالعه جدید نشان میدهد که سبک زندگی بیتحرک و استفاده مداوم از کفشها، بهویژه کفشهای سفت، ممکن است در تغییر شکل استخوان پاشنه انسان نقش داشته باشد.
محققان هفت استخوان پاشنه متعلق به نئاندرتال ها را با 64 نمونه از انسان های هوشمند مقایسه کردند. نمونه ها از گروه های مختلف بودند. از شکارچیان-گردآورنده دوره پارینه سنگی و جوامع عصر آهن گرفته تا مردم ساکن ایتالیا پس از انقلاب صنعتی. نتایج نشان داد که استخوان پاشنه نئاندرتالها در مقایسه با انسانهای امروزی کوتاهتر، اما ضخیمتر، پهنتر و حجیمتر است.
استخوان پاشنه نئاندرتال ها کوتاه تر، اما پهن تر و بلندتر بود. این ساختار باعث می شود که پاشنه و در نتیجه کل پا آزادی بیشتری برای چرخش به طرفین هنگام راه رفتن داشته باشند. چنین انعطافپذیری احتمالاً به نئاندرتالهای سنگینتر کمک میکند هنگام عبور از سطوح صخرهای، شیبدار و ناهموار، تعادل خود را بهتر حفظ کنند.
از طرفی همین پاشنه پهن و حجیم احتمالا برای دویدن طولانی و حتی بهینه نبود. محققان می گویند این ویژگی با این ایده مطابقت دارد که نئاندرتال ها هنگام شکار مسافت های بیشتری را طی می کردند و بر خلاف برخی از انسان های امروزی، کمتر به دویدن استقامتی و تعقیب های طولانی مدت متکی بودند.
بخش جالب این مطالعه زمانی آشکار شد که محققان استخوانهای انسانهای باستانی را با نمونههای امروزی مقایسه کردند. به گزارش IFL Science، استخوان پاشنه افرادی که قبل از استفاده گسترده از کفش زندگی می کردند، بیشتر شبیه انسان های نئاندرتال بود تا انسان های امروزی.
به عنوان مثال، عرض و ارتفاع کالکانئوس در شکارچیان و برخی جوامع عصر آهن که عمدتاً پابرهنه بودند، تفاوت قابل توجهی با نمونه های نئاندرتال نداشت. در مقابل، استخوان پاشنه انسان در جوامع فراصنعتی باریک تر و ظریف تر بود.
بر اساس این تفاوت ها، محققان بر این باورند که پای انسان مدرن نسبت به اجداد باستانی آزادی کمتری برای چرخش جانبی دارد. یکی از توضیحات احتمالی استفاده از کفش های تنگ است که حرکت طبیعی پا به خصوص چرخش آن به بیرون را محدود می کند.
کاهش تحرک روزانه نیز می تواند عامل دیگری باشد. در مقایسه با شکارچیان باستانی، زندگی انسان مدرن معمولاً شامل پیاده روی کمتر و حرکت محدودتر در محیط های طبیعی و ناهموار است. در چنین شرایطی، استخوان های پا نیز فشار مکانیکی متفاوتی را تجربه می کنند.
با این حال، محققان تاکید می کنند که تفاوت بین پای انسان نئاندرتال و مدرن را نمی توان تنها به کفش نسبت داد. نئاندرتال ها تنومندتر و سنگین تر بودند و این به تنهایی می توانست به استخوان های ضخیم تر و قوی تر در پاها منجر شود. عوامل دیگری مانند تفاوت های ژنتیکی، محیط زندگی، رژیم غذایی و فعالیت بدنی نیز ممکن است بر شکل استخوان پاشنه تاثیر داشته باشند.
در نهایت، نویسندگان این مطالعه میگویند که استخوان پاشنه ظریف در جمعیتهای کمتحرک و فراصنعتی شایعتر است و احتمالاً استفاده از کفش همراه با کاهش تحرک در محیطهای طبیعی در شکلگیری این تفاوت نقش داشته است. به زبان ساده، پای انسان مدرن فقط محصول تکامل ژنتیکی نیست. راهی که ما طی هزاران سال راه رفتهایم، نوع سطحی که روی آن راه رفتهایم و حتی کفشهایی که پوشیدهایم ممکن است اثر خود را روی استخوانهای ما گذاشته باشند.
این تحقیق در مجله تکامل انسانی منتشر شد.
منبع: زومیت
