پژوهش ۱۹ ساله: همه انواع نشستن اثر یکسانی بر خطر زوال عقل ندارند
محققان می گویند فعال نگه داشتن ذهن در حالت نشسته، حتی بدون افزایش فعالیت بدنی، می تواند با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در میانسالی و سالمندی همراه باشد.
در یک مطالعه اخیر، دانشمندان شواهدی یافته اند که نشان می دهد همه رفتارهای بی تحرک تأثیر یکسانی بر مغز ندارند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که کاری که در حال نشستن انجام می دهیم ممکن است به اندازه مدت زمان نشستن مهم باشد. به گفته محققان، فعالیت هایی که ذهن را درگیر نگه می دارد، حتی اگر با فعالیت بدنی کمی همراه باشد، می تواند از مغز در برابر زوال عقل محافظت کند. در حالی که فعالیت های ذهنی غیرفعال، مانند تماشای طولانی مدت تلویزیون، ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل را افزایش دهد.
تا پیش از این، بسیاری از توصیههای بهداشت عمومی بر این فرض بود که هر نوع نشستن طولانی مدت برای سلامت مغز مضر است. اما تحقیقات جدید نشان می دهد که موضوع پیچیده تر از این است و نوع فعالیت ذهنی هنگام نشستن نیز بسیار مهم است.
جمعیت جهان به سرعت در حال پیر شدن است و تعداد بیماران زوال عقل نیز در حال افزایش است. زوال عقل گروهی از اختلالات مغزی است که باعث کاهش تدریجی حافظه، قدرت تفکر، تصمیم گیری و توانایی انجام فعالیت های روزانه می شود. بیماری آلزایمر شناخته شده ترین نوع زوال عقل است، اما انواع دیگری نیز وجود دارد.
امروزه زوال عقل سومین علت مرگ و هفتمین علت ناتوانی در بین سالمندان در جهان است. این بیماری نه تنها زندگی فرد مبتلا را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه خانواده و مراقبان او را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. به همین دلیل، یافتن راه هایی برای پیشگیری یا کاهش خطر ابتلا به آن مهم است.
دانشمندان سالهاست که می دانند کم تحرکی و نشستن طولانی مدت با مشکلات سلامتی مختلفی مانند بیماری های قلبی عروقی، دیابت نوع 2، چاقی و افسردگی مرتبط است. برخی مطالعات همچنین نشستن زیاد را با افزایش خطر زوال عقل مرتبط دانسته اند. اما مطالعات جدیدتر نشان می دهد که همه انواع رفتارهای بی تحرک اثر یکسانی ندارند.
به عنوان مثال، فعالیت هایی مانند تماشای تلویزیون معمولاً تقاضای ذهنی کمی دارند و مغز را چندان درگیر نمی کنند. از سوی دیگر، خواندن کتاب، حل جدول، انجام کارهای اداری، نوشتن یا سایر فعالیت های فکری می تواند مغز را فعال نگه دارد. حتی اگر فرد فعالیت بدنی نداشته باشد.
پژوهش جدید اولین مطالعه ای است که به طور خاص تفاوت بین “رفتارهای عدم فعالیت ذهنی منفعل” و “رفتارهای عدم فعالیت ذهنی فعال” را در رابطه با خطر زوال عقل بررسی می کند.
محققان داده های یک پروژه بلندمدت را بررسی کردند که 20811 فرد 35 تا 64 ساله را به مدت 19 سال تحت نظر داشت. این مطالعه از سال 1997 شروع شد و تا سال 2016 ادامه یافت. در ابتدای مطالعه، شرکت کنندگان پرسشنامه هایی را در مورد سبک زندگی خود پر کردند که شامل اطلاعاتی در مورد میزان فعالیت بدنی، زمان صرف شده در انواع رفتارهای بی تحرک و سایر عوامل مرتبط با خطر ابتلا به زوال عقل بود. محققان سپس بررسی کردند که چه تعداد از شرکت کنندگان در سال های بعد دچار زوال عقل شدند.
با استفاده از چندین مدل آماری، دانشمندان سعی کردند تعیین کنند که اگر بخشی از زمانی که افراد صرف فعالیتهای ذهنی غیرفعال میکنند با فعالیتهای ذهنی فعال جایگزین شود، چگونه خطر زوال عقل تغییر میکند.
نتایج نشان داد افرادی که زمان بیشتری را به فعالیت های کم تحرک اما فعال ذهنی می گذراندند در سال های بعد کمتر مستعد ابتلا به زوال عقل بودند. محققان همچنین دریافتند که حتی زمانی که سطح فعالیت بدنی افراد ثابت می ماند، افزایش زمان صرف شده برای فعالیت های ذهنی فعال همچنان با کاهش قابل توجهی در خطر زوال عقل همراه بود.
این مطالعه همچنین نشان داد که جایگزینی فعالیت های ذهنی غیرفعال با فعالیت های ذهنی فعال با کاهش خطر زوال عقل همراه است. به عنوان مثال، خواندن کتاب یا انجام کارهای فکری ممکن است برای سلامت مغز مفیدتر از تماشای منفعلانه تلویزیون برای ساعت ها باشد.
البته محققان تاکید می کنند که نتایج یک رابطه علت و معلولی قطعی را ثابت نمی کند. این مطالعه “آینده نگر” بود. یعنی محققان در طول زمان افراد را دنبال کردند و رابطه بین رفتارها و بیماری را بررسی کردند. چنین مطالعاتی می تواند جهت ارتباط ها را نشان دهد، اما برای اثبات کامل علت و معلول، آزمایشات کنترل شده ضروری است.
این تحقیق در مجله آمریکایی پیشگیرانه پزشکی منتشر شد.
منبع: زومیت
