کبد ما هزاران سال عمر میکند، اما مغز و قلبمان اجازه زندگی طولانی نمیدهند
زومیت: مغز و قلب به دلیل ناتوانی در تقسیم و بازسازی، اصلی ترین عوامل محدود کننده طول عمر انسان هستند، اما کبد می تواند تا هزاران سال عملکرد خود را حفظ کند.
در سال 1997، ژان کالمن، مسن ترین فرد ثبت شده، در سن 122 سالگی درگذشت. اما آیا انسان ها می توانند خیلی بیشتر عمر کنند؟ محققان با مدلسازی ریاضی و مطالعه جهشهای سلولی به این سوال پاسخ دادهاند و دریافتهاند که اگر چند اندام کلیدی ما را محدود نکنند، حداکثر طول عمر ممکن برای انسان بسیار فراتر از تصور ما خواهد بود.
محققان یک مدل ریاضی برای محاسبه حداکثر طول عمر ممکن طراحی کردند و در آن میزان مرگ و میر افراد را معادل یک فرد 30 ساله سوئیسی در نظر گرفتند. دلیل افق میهن سوئیس و سن 30 سالگی این بود که این گروه به طور متوسط سالم ترین افراد را دارند، اما همچنان احتمال مرگ آنها بر اثر خطرات رایج مانند تصادف، بیماری یا مصرف مواد مخدر وجود دارد.
در این مدل ایده آل که افزایش سن خطر مرگ را افزایش نمی دهد، انسان از نظر تئوری می تواند بیش از 29 هزار سال عمر کند. اما زمانی که محققان فرآیندهای پیری و جهش های سلولی را در معادله لحاظ کردند، دریافتند که دو اندام خاص به شدت این طول عمر را محدود می کنند.
به گزارش IFL Science، با مدلسازی ریاضی اندامهای مختلف و تنها در نظر گرفتن جهشهای جسمی (خطاهای کپی در حین تقسیم سلولی)، تفاوتهای شگفتانگیزی بین بافتها یافتند. نویسنده این مطالعه Evgeny Efimov توضیح می دهد که نورون های مغز و سلول های ماهیچه قلب که قادر به تقسیم و بازسازی نیستند، عوامل اصلی محدود کننده طول عمر هستند. با تجمع جهش ها، این سلول ها به تدریج از کار می افتند و میانگین طول عمر نظری را از 1759 سال به 156 سال کاهش می دهند.
از سوی دیگر، کبد به عنوان اندامی با توانایی بازسازی بالا می تواند با تجدید سلولی مداوم، عملکرد خود را برای هزاران سال حفظ کند و اثر منفی جهش ها را خنثی کند. به عبارت دیگر، اگر مغز و قلب ما مانند کبد ما کار می کرد، می توانستیم هزاران سال زندگی کنیم.
بر اساس این مطالعه، حداکثر میانگین عمر ممکن برای انسان با در نظر گرفتن محدودیت های ناشی از جهش های سلولی، در محدوده 146 تا 194 سال تخمین زده می شود و حداکثر طول عمر مطلق به 470 سال می رسد. اما برای رسیدن به سن 150 سالگی، باید راهی برای جایگزینی نورون های فرسوده پیدا کنیم. محققان تاکید میکنند که «سلول درمانی با هدف جایگزینی نورونها ممکن است تنها راه عملی برای دستیابی به طول عمر بیش از 150 سال باشد، حتی اگر به سایر عوامل پیری توجه کنیم».
دیمیتری کریوکوف یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: اگرچه جهش های جسمی نقش مهمی در پیری دارند، اما به تنهایی نمی توانند مرگ و میر را توضیح دهند. مکانیسم های دیگری مانند از دست دادن هموستاز پروتئین، اختلال عملکرد میتوکندری و تغییرات اپی ژنتیکی به همان اندازه در محدود کردن طول عمر نقش دارند.
یکی از یافته های جالب تحقیق این است که پیری در همه اندام ها به یک شکل پیش نمی رود. مغز و قلب بسیار سریعتر از سایر اندام ها مانند کبد و پوست تحت تأثیر پیری قرار می گیرند. این نشان می دهد که برای افزایش طول عمر باید به طور هدفمند روی این اندام های کلیدی تمرکز کرد.
با وجود پیشرفت های قابل توجه در طول عمر، هنوز راه زیادی تا رسیدن به حداکثر طول عمر ممکن وجود دارد. اما این مطالعه مسیرهای جدیدی را برای تحقیقات در زمینه پیری و توسعه درمان های هدفمند برای افزایش کیفیت و کمیت زندگی انسان ترسیم می کند.
