یافته آزمایش محققان: بیماران پس از ایست قلبی نشانه‌هایی از خودآگاهی نشان دادند
در آزمایشی بر روی بیش از ۱۴۰ بیمار در ۱۳ بیمارستان در بریتانیا و اسپانیا، محققان علائمی از یادآوری صداها را در افرادی که در طی احیای قلبی ریوی (CPR) دچار ایست قلبی شده بودند، پیدا کردند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که هوشیاری احتمالاً در طول دوره‌ای که فرد از نظر پزشکی در حالت مرگ بالینی قرار دارد حفظ می‌شود.
در این پژوهش بیمارانی که در معرض خطر ایست قلبی بودند به صورت داوطلبانه شرکت کردند. بر اساس طراحی آزمایش، اگر ضربان قلب آنها متوقف شود، در دو دقیقه اول CPR، صداها از بلندگو پخش می شود.
پس از بهبودی، بازماندگان ایست قلبی در آزمایشی شامل ۱۰ صدا شرکت کردند. پنج صدا در حین احیا پخش شد و پنج صدا دیگر در آزمایش استفاده نشدند. هدف این بود که مشخص شود آیا بیماران می توانند صداهایی را که در حین احیا شنیده اند تشخیص دهند یا خیر.
هوشیاری مغز پس از ایست قلبی
شرکت کنندگان به سه گروه تقسیم شدند. گروه اول صداهای طبیعی آشنا مانند آواز پرندگان، باران و امواج دریا را شنیدند. برای گروه دوم ملودی های جدیدی ساخته و پخش شد تا احتمال اشتباه گرفتن آنها با خاطرات قبلی بیماران کاهش یابد.
در دو گروه اول افق میهن صداهایی که باید پخش یا حذف شوند با کمک کامپیوتر کوانتومی انجام شد. این کامپیوتر از پدیده درهم تنیدگی کوانتومی استفاده کرد. در این پدیده نتایج اندازه گیری کیوبیت ها با یکدیگر مرتبط هستند. این نتایج برای کنترل پخش صداها استفاده شد.
گروه سوم همان ملودی های جدید را شنیدند، اما سیستم افق میهن صدا در آزمایش آنها از درهم تنیدگی کوانتومی استفاده نکرد.
نتایج آزمون حافظه نشان داد که دو گروه اول به طور متوسط ۶ تا ۷ پاسخ صحیح از ۱۰ سوال را ثبت کردند. در مقابل، میانگین گروه سوم حدود پنج پاسخ بود. یعنی تقریباً همان مقداری که از یک حدس تصادفی انتظار می رود.
محققان همچنین دریافتند که اندازه‌گیری‌های کمتر اکسیژن مغز با تجارب شدید نزدیک به مرگ و توانایی بهتر در تشخیص صداهای پخش شده در حین احیا مرتبط است. این یافته سوالاتی را در مورد نحوه پردازش اطلاعات در مغز در هنگام استرس شدید فیزیکی ایجاد می کند. زمانی که بیمار ظاهراً هوشیاری خود را از دست داده و گردش خون وی به شدت مختل شده است.
محققان با اشاره به مطالعات قبلی به ثبت دوره های فعالیت الکتریکی سازمان یافته در مغز افراد در حال مرگ اشاره کردند. برخی از این الگوهای فعالیت مربوط به پردازش آگاهانه اطلاعات است. چنین فعالیت هایی ممکن است برخی از تجربیاتی که برخی از بازماندگان ایست قلبی گزارش می کنند را توضیح دهد. از جمله دیدن نور، مرور صحنه های زندگی، یا احساس وضوح ذهنی غیرعادی.
آنها این احتمال را مطرح کردند که مغز تحت استرس فیزیکی شدید، حتی زمانی که عملکردهای طبیعی آن شروع به نادرست عملکرد می کنند، ممکن است برای مدتی فعالیت کافی برای ایجاد تجربه یا ثبت خاطرات را حفظ کند.
این مطالعه امکان حفظ سطح هوشیاری را در برخی از بیماران در حین احیا پیشنهاد می کند. منظور محققین مرگ بالینی است، وضعیتی که در آن قلب از تپش باز می ایستد، اما می توان بیمار را زنده کرد. احیای قلبی ریوی همچنین می تواند مقداری خون را به مغز برساند. بنابراین، ایست قلبی لزوماً به معنای پایان تمام فعالیت های مغز نیست.
محققان بر این باورند که عدم واکنش ظاهری بیمار لزوماً به معنای نداشتن تجربه نیست. آنها توصیه می کنند که کارکنان پزشکی امکان هوشیاری خود را در نظر بگیرند و هنگام تلاش برای احیای بیماران با احترام با آنها صحبت کنند.
یافته های این تحقیق در مجله Innovation منتشر شده است.
منبع: دیجیاتو
