سبک زندگی مدرن در صد سال اخیر جمجمه انسان را دگرگون کرده است
مطالعات جدید روی جمجمه انسان ها و مردم قرن بیستم امروز نشان می دهد که ساختار استخوان های صورت در مدت زمان کوتاهی تغییر کرده است.
یک تحقیق جدید نشان می دهد که شکل سر انسان در طول قرن گذشته به طور قابل توجهی تغییر کرده است. به طوری که در بسیاری از جمعیت ها جمجمه ها گردتر و فک های بالایی پهن تر شده اند و برخی از ویژگی های صورت مانند بینی و پیشانی نیز تغییرات ظریفی را تجربه کرده اند. محققان این تغییرات را به جای تغییرات ژنتیکی در مقیاس تکاملی به تغییرات در سبک زندگی، تغذیه، سلامت عمومی و شرایط محیطی نسبت می دهند.
افرادی که در اوایل قرن بیستم زندگی می کردند، جمجمه هایی داشتند که از جلو به عقب کشیده تر بود. این ویژگی در بررسی بقایای انسان از سال 1900 تا 1920 دیده شده است. در مقابل، انسان مدرن در بسیاری از موارد جمجمه های گردتری دارد.
شوری اوی از موسسه ملی تحقیقات علوم پلیس در چیبا، ژاپن، می گوید که این روند احتمالاً محدود به یک کشور نیست. به گفته وی، “معقول است که تغییرات مشابهی در سراسر جهان رخ دهد، زیرا سبک زندگی در سطح جهانی در حال مدرن شدن است.”
در مطالعات انسانشناسی، اسکلتهای مربوط به قرن 19 و اوایل قرن 20 معمولاً به عنوان مرجع برای انسانهای «مدرن» استفاده میشوند. با این حال، شواهد نشان می دهد که انسان ها نیز از نظر فیزیکی در این مدت زمان نسبتا کوتاه تغییر کرده اند. از جمله افزایش قد و سایز، که عمدتا به بهبود تغذیه، مراقبت های پزشکی و شرایط زندگی بهتر نسبت داده می شود. همین عوامل ممکن است بر شکل استخوان های سر تأثیر بگذارد.
به گفته نیوساینتیست، محققان از سی تی اسکن برای بررسی دقیق تر موضوع استفاده کردند. آنها جمجمه های 34 مرد و 22 زن را که بین سال های 1900 تا 1920 به دلایل طبیعی جان باختند، بررسی کردند. این اجساد به دانشکده پزشکی دانشگاه کیوتو اهدا شد و بعداً در کلکسیون های استخوانی موزه نگهداری شد.
علاوه بر این، تیم تحقیقاتی همچنین دادههای جدید 29 مرد و 27 زن را که بین سالهای 2022 تا 2024 فوت کردهاند، بررسی کردند. روشی که به طور فزاینده ای در ژاپن محبوب شده است، امکان ایجاد مجموعه ای از “اسکلت های مجازی” را فراهم کرده است.
محققان با استفاده از 161 نقطه مرجع روی تصاویر سه بعدی جمجمه ها، تغییرات شکل را به دقت اندازه گیری کردند. نتایج نشان داد که تغییرات در طول زمان تدریجی اما پایدار است. یکی از مهمترین تغییرات افزایش براکی سفالی (کوتاهی قد) است. در اوایل قرن بیستم، جمجمهها معمولاً باریکتر و کشیدهتر بودند، اما این الگو در انسانهای امروزی کمتر دیده میشود.
محققان همچنین تغییرات دیگری را مشاهده کردند. شکل گونه ها، بینی و فک بالا با گذشت زمان تغییر کرده است. پیشانی ها هم کوتاه شده اند یعنی نقطه شروع آن ها روی صورت کمی بالاتر است و در عین حال شکل آن ها کمی افسرده شده است. همچنین، زائده استخوانی پشت گوش در افراد جدید بزرگتر و برجسته تر شده است.
به گفته شوری اوی، تغییرات آنقدر سریع رخ داده اند که نمی توان آنها را نتیجه تکامل ژنتیکی دانست. زیرا تکامل معمولا به زمان های بسیار طولانی تری نیاز دارد. در عوض، محتمل ترین توضیح تأثیر عوامل محیطی و سبک زندگی است. از جمله این عوامل می توان به بهبود تغذیه در دوران کودکی، سلامت عمومی بهتر و تغییر رژیم غذایی اشاره کرد. به خصوص خوردن غذاهای نرم تری که نیاز به جویدن کمتری دارند و می توانند رشد فک و استخوان های صورت را تحت تاثیر قرار دهند.
یکی دیگر از یافته های مهم این مطالعه، تفاوت بیشتر جمجمه مردان و زنان در مقایسه با 100 سال پیش است. در دادههای جدید، جمجمههای مرد ویژگیهایی مانند ابروهای برجستهتر، نواحی بزرگتر پشت گوشها و چهرههای برجستهتر را نشان دادند. در حالی که محققان انتظار داشتند با نزدیکتر شدن سبک زندگی مردان و زنان در عصر مدرن، تفاوتهای فیزیکی بین آنها کاهش یابد.
مطالعه ای در سال 2024 در ایالات متحده نیز نشانه هایی از تغییرات مشابه در چهره زنان و مردان را گزارش کرد. با این حال، یک مطالعه قدیمی در سال 2000 در همان کشور به نتیجه متفاوتی رسید و اشاره کرد که شکل کلی جمجمه در طول زمان بیشتر بیضی شده است تا گرد. محققان حدس می زنند که این اختلاف ممکن است به دلیل محدودیت های فناوری های قدیمی تر یا تغییرات جمعیتی گسترده تر ناشی از مهاجرت به ایالات متحده باشد.
شوری اوی تاکید میکند که برای درک بهتر تغییرات، مطالعات جهانی گستردهتری برای تعیین اینکه چگونه جمعیتهای مختلف در مواجهه با مدرنسازی سریع محیط زندگی تغییر کردهاند، مورد نیاز است.
فرانچسکو کاپلو از دانشگاه پالرموی ایتالیا معتقد است که یافته ها نشان می دهد که ویژگی های فیزیکی انسان حتی در بازه های زمانی نسبتا کوتاه ثابت نمی ماند و دائما در حال تغییر است. به گفته وی، این موضوع سوالات مهمی را در مورد تعامل بین ژنتیک و محیط به ویژه در صفاتی مانند ساختار استخوانی که معمولاً تصور می شود پایدار هستند، ایجاد می کند.
این تحقیق در مجله آمریکایی بیولوژیکی انسان شناسی منتشر شده است.
منبع: زومیت
