پایان «برف ابدی» نزدیک‌تر از همیشه؛ یخچال‌های استوایی پاپوآ شاید تا ۲۰۲۸ ناپدید شوند
زومیت: یخچال های طبیعی پاپوآ در اندونزی که تنها یخچال های طبیعی استوایی در منطقه بین رشته کوه های آند و هیمالیا هستند، پس از دهه ها عقب نشینی به پایان عمر خود رسیده اند.
برف‌های ابدی که زمانی قله‌های استوایی پاپوآ، اندونزی را زیبا می‌کردند، ممکن است طی دو سال آینده کاملاً ناپدید شوند. این یخچال ها به عنوان تنها یخچال های طبیعی استوایی در کل آسیای جنوب شرقی، چندین دهه است که روند عقب نشینی مداوم را طی می کنند. از سال ۱۹۸۰، چهار قسمت از مجموع شش لایه یخی دائمی این جزیره همراه با افزایش دمای کره زمین ناپدید شده است.
کلاوس تایمن، کاشف دانمارکی و نقشه بردار آخرین یخچال های طبیعی زنده در پاپوآ، پیشتر گفته بود: “از بین رفتن یخ اجتناب ناپذیر است. این یک مسئله احتمالی نیست، فقط یک زمان است و آن زمان خیلی زودتر از آنچه فکر می کردیم فرا می رسد.” طبق گزارش IFLScience، انتظار می‌رود یخ‌های باقی‌مانده حداکثر ظرف چند سال آینده، احتمالاً تا سال ۲۰۲۸، ناپدید شوند.
وجود یخچال های طبیعی در مناطق استوایی ممکن است دور از ذهن به نظر برسد. ایستادن در یک جنگل بارانی گرم و مرطوب و تماشای درخشش یخ بر فراز کوه ها تصویری کاملاً نامتجانس است. با این حال، یخچال های طبیعی استوایی در آند، شرق آفریقا و اندونزی وجود دارد. بیشتر این یخچال ها (تا ۹۵ درصد) در رشته کوه آند، عمدتاً در پرو واقع شده اند و تا اکوادور و کلمبیا امتداد دارند.
در آفریقا، در مرز جمهوری دموکراتیک کنگو و اوگاندا، یخچال فلات استانلی وجود دارد که از سال ۲۰۲۰ ۳۰ درصد از سطح خود را از دست داده است. این افت شدید همچنین تهدیدی جدی برای امنیت آب جوامع محلی محسوب می شود.
یافتن یخچال های طبیعی در مناطق گرمسیری جنوب شرقی آسیا دشوارتر است. با این حال، بالای رشته کوه سودیرمان در بخش اندونزیایی جزیره پاپوآ گینه نو، آخرین یخ استوایی باقی مانده بین رشته کوه های آند در شرق و هیمالیا در غرب قرار دارد.
یخچال طبیعی کارستنس در پاپوآ در قله فرعی Puncak Jaya در ارتفاع ۴۸۸۴ متری قرار دارد. این منطقه که بومیان آن را «برف جاودانه» می نامند، از دیرباز دارای معنویت و احترام عمیقی بوده است. حدود ۱۰۰ سال پیش، کل این رشته کوه در هر چهار قله آن یخ دائمی داشت، اما اکنون تنها دو صفحه یخ باقی مانده است.
از دهه ۱۸۰۰، مساحت یخ Puncak Jaya از حدود ۱۹۰۰ هکتار به ۱۶ هکتار کاهش یافته است. برآوردها نشان می دهد که مساحت این یخ ها از سال ۲۰۰۲ تا کنون ۹۵ درصد کاهش یافته است.
علت خراب شدن یخ ها همان عاملی است که تمامی یخچال های طبیعی جهان را تحت تاثیر قرار می دهد. گرم شدن کره زمین به دلیل سوزاندن سوخت های فسیلی، نقطه انجماد را به ارتفاعات بلندتر کوه منتقل می کند. تا کوهی نماند که آب روی آن یخ بزند. این پدیده همچنین باعث می شود تا به جای برف، نزولات جوی به صورت باران ببارد و این فرآیند نیز باعث ذوب شدن یخچال ها و در نهایت فروریختن آن می شود.
همچنین اعتقاد بر این است که این عامل در فروپاشی فاجعه بار یخچال های طبیعی نپال و سیل متعاقب آن در اواخر ماه اوت نقش داشته است. با رشد مداوم پدیده ال نینو در اقیانوس آرام، امید چندانی برای بقای این چشم انداز زمانی دائمی باقی نمی ماند.
