آیا بریتانیاییهای عصر آهن مغز مردگان را خارج میکردند؟
زومیت: بقایای جمجمه و استخوان باستانی تصویر جدیدی از مراسم مرگ و تدفین در اسکاتلند عصر آهن را ترسیم می کند.
آنچه محققان در مورد آیین های تدفین در عصر آهن بریتانیا می دانند محدود است، زیرا بقایای کمی از انسان از آن دوره تا به امروز باقی مانده است. با این حال، شرایط محیطی شمال غربی اسکاتلند به حفظ استخوانهای باستانی کمک کرده و امکان مطالعه دقیقتر برخی از این جوامع را فراهم کرده است.
محققان قبلاً شواهدی از دستکاری اجساد پس از مرگ در این ناحیه، از جمله مومیایی کردن و تبدیل استخوان های انسان به ابزار یا اشیاء تزئینی یافته بودند. یک مطالعه جدید شواهدی را ارائه می دهد که نشان می دهد برخی از ساکنان این منطقه ممکن است پس از مرگ مغز را از جمجمه خارج کرده باشند.
این بقایا در سال 2000 در یک تپه دفن در منطقه Loch Borralie، نزدیک شمال غربی ترین نقطه سرزمین اصلی اسکاتلند کشف شد. فرسایش خاک بخشی از جمجمه را نمایان کرده بود و همین امر منجر به آغاز کاوشهای باستانشناسی شد. در بررسی ها مشخص شد که بقایای جسد متعلق به دو نفر است: یک زن بالغ و یک نوجوان که جنسیت آنها در زمان کشف مشخص نبود. جمجمه کشف شده متعلق به یک نوجوان است.
به گزارش Aruztechnika، محققان علاوه بر بررسی مجدد استخوان ها، از روش های پیشرفته تری مانند آنالیز ایزوتوپی و DNA باستانی نیز استفاده کردند. تاریخگذاری رادیوکربن دندانهای آسیاب نشان داد که هر دو فرد احتمالاً بین سالهای 50 قبل از میلاد تا 70 پس از میلاد مردهاند.
در مورد این زن بالغ، محققان شکستگی غیرمعمولی را در قسمت پایین جمجمه شناسایی کردند که به احتمال زیاد در زمان یا کمی قبل از مرگ رخ داده است. چنین شکستگیهایی معمولاً در اثر ضربههای پرانرژی مانند تصادف، سقوط از ارتفاع، رویدادهای ورزشی، حمله فیزیکی یا اعدام با حلقآویز ایجاد میشوند. با این حال، الگوی شکستگی مشاهده شده به طور کامل با نمونه های پزشکی قانونی شناخته شده مطابقت نداشت. به همین دلیل، محققان بر این باورند که این آسیب در نتیجه یک ضربه هدفمند بوده است. آنها همچنین شکستگی هایی را در هر دو کتف پیدا کردند که مطابق با زمان مرگ بود.
شاید جالب ترین یافته تحقیقات، رد خراش های مستقیم و موازی در سطح داخلی جمجمه زن باشد. به گفته محققان، این شیارها نشان می دهد که فردی عمدا و به طور روشمند بافت مغز را مدت کوتاهی پس از مرگ با استفاده از یک ابزار تیز از جمجمه خارج کرده است.
اگر این تفسیر درست باشد، این اولین شواهد شناخته شده از چنین عملی در منطقه خواهد بود. البته در مناطقی از جنوب فرانسه و بلغارستان نیز شواهدی وجود دارد که در برخی موارد پس از مرگ، قسمت هایی از استخوان های انسان بریده شده و به اشیایی مانند طلسم تبدیل شده است.
محققان همچنین چهار استخوان بلند متعلق به این زن شامل دو استخوان بازو، اولنا تحتانی چپ و استخوان ران چپ را بررسی کردند. در مطالعات قبلی، علائم روی این استخوان ها به آثار جویدن جوندگان نسبت داده می شد. اما نویسندگان مطالعه جدید معتقدند که این آثار با تراشیدن عمدی استخوان توسط ابزار تیز سازگارتر است.
به گفته آنها سه استخوان عمداً تیز شده بود و استخوان چهارم پس از تیز شدن ظاهراً مدتی به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گرفته و فرسوده شده است. با این حال، نکته قابل توجه این است که در هنگام دفن، هر چهار استخوان در وضعیت آناتومیک صحیح خود در بدن قرار گرفتند.
محققان بر این باورند که برخی از استخوان های بلند یک زن حدود دو هزار سال پیش تراشیده و تیز شده و احتمالاً به عنوان ابزار مورد استفاده قرار می گرفته است.
همه محققان با این تفسیر موافق نیستند. منتقدان می گویند که بقایای جمجمه لزوماً به این معنا نیست که مغز برداشته شده است و ممکن است استخوان ها پس از شکستن به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گرفته باشند.
تجزیه و تحلیل DNA باستانی همچنین نشان داد که این نوجوان یک پسر است. محققان تخمین می زنند که او در زمان مرگ بین 14.5 تا 15.5 سال داشته است. استخوانهای او نیز نشانههایی از توقف رشد و کمبود ویتامین C را نشان میداد.
نتایج ژنتیکی نشان داد که هر دو فرد از نظر نسب با جمعیت های رایج عصر آهن در اسکاتلند مطابقت دارند و از نظر بیولوژیکی مرتبط هستند. تجزیه و تحلیل ایزوتوپی همچنین نشان داد که آنها سال های اولیه زندگی خود را در یک محیط ساحلی گذرانده اند و پس از کودکی به منطقه دریاچه بورالی مهاجرت کرده اند.
محققان در پایان می گویند شواهد ژنتیکی و ایزوتوپی حاکی از وجود ارتباطات گسترده و طولانی مدت بین جوامع ساحلی شمال اسکاتلند و جزایر شمالی این کشور است. حرکت افراد و گروههای کوچک در این مناطق احتمالاً به انتقال و گسترش افکار، اعتقادات و آیینهای فرهنگی کمک کرده است.
به گفته نویسندگان تحقیق، نحوه برخورد با بقایای این زن نشان می دهد که مردگان عصر آهن با وجود اینکه آثار کمی از آنها در پرونده باستان شناسی باقی مانده است، همچنان جایگاه مهم و تاثیرگذاری در زندگی بازماندگان خود داشته است.
